مىگويم : و شاهد بر اين است آن‌كه پس از زيارت‌هايى كه براى آن بزرگوار روايت شده ، دعا براى آن حضرت هم - به‌طور خاصّ - رسيده است ، كه همه يا قسمتى از آن‌ها را در بخش هشتم كتاب ان شاء اللّه تعالى خواهيم آورد . و نيز شاهد بر اين ، عقل و عرف مىباشد ، زيرا كه بين مردم چنين متعارف است كه چون در پيشگاه بزرگان حاضر شوند ، براى آنان دعا مىكنند . پس شايسته است كه مؤمن آشنا به شيوهء متداول بين مردم ، چون خود را در پيشگاه مولايش حاضر مىنمايد تا او را زيارت كند ، از اين امر غافل نماند ، به ويژه آن‌كه بداند اين كار موافق تمايل قلبى و مطابق با خواستهء او است ، به مقتضاى توقيع رسيده از ناحيهء مقدّس او كه پيش‌تر روايت را آورديم كه فرموده : « و أكثروا الدّعآء بتعجيل الفرج » ؛ و بسيار دعا كنيد براى زودتر رسيدن فرج . 31 - پس از گريستن از ترس خداى تعالى زيرا كه اين هنگام نزديك‌ترين حالات است و جاى استجابت دعاها مىباشد ، پس شايسته است كه مؤمن با دعا كردن براى مولايش او را ياد كند تا اندكى از حقوق واجب آن حضرت را ادا كرده باشد . و شاهد بر اين است آنچه در وسائل - ابواب قواطع الصلاة - از محمد بن على بن الحسين - شيخ صدوق قدّس سرّه - به سندش از منصور بن يونس بزرج آمده كه : از امام صادق عليه السّلام پرسيدم دربارهء كسى كه در نماز واجب ، خودش را به گريستن بزند تا اين‌كه گريه كند [ چه صورت دارد ؟ ] فرمود : به خدا سوگند ! روشنى چشم است ، و فرمود : اگر چنين حالى دست داد ، مرا در آن حال ياد كن . مىگويم : پوشيده نيست كه اين امر ، به خاطر آن است كه امام زمان او بود و بر وى حق داشت ، پس براى هر مؤمنى شايسته است كه اين را نسبت به امام زمان خودش عمل كند ، تا با دل و زبان ، حقّ آن امام عليه السّلام را ادا كرده باشد . 32 - پس از تجديد هر نعمت و زوال هر محنت زيرا كه امام عصر عليه السّلام واسطهء تمام نعمت‌ها است ، و به بركت او هر محنت و رنج از ما دور مىگردد ، و پيش‌تر گفتيم كه دعا براى واسطهء نعمت ، يكى از اقسام شكرانهء نعمت است كه در آن ترغيب شده . و از اينجا است كه صلوات فرستادن بر محمد و آل محمد عليهم السّلام را نيز هنگام تجديد نعمت‌ها ترجيح مىدهيم ، زيرا كه آن‌ها اولياى نعمت‌ها هستند ، چنان‌كه در زيارت جامعه و روايات مستفيضه بلكه متواتره آمده است .